Blob ve veri katmanı

Bir mahkeme arşivini düşünün. Kararların kendisi kalıcı olarak ciltlenip saklanır, çünkü ileride her an gerekebilir. Ama duruşma sırasında masaya çıkarılan onlarca destekleyici belge için aynı şey gerekmez; bunların bir süre erişilebilir olması, itiraz süresi geçtikten sonra ise saklanmaması yeterlidir. İkisini aynı rafa koymak arşivi gereksiz yere şişirir ve pahalılaştırır. Blob, o ikinci raftır: veri bir süre herkesin bakabileceği yerde durur, itiraz penceresi kapandıktan sonra silinir.

• Ayrı bir alandır. Blob verisi normal işlem alanına yazılmaz. Kendi kapasitesi ve kendi ücret piyasası vardır. Bkz. Gas nedir.
• Kalıcı değildir. Blob’lar birkaç hafta saklanır, sonra düğümler tarafından silinir. Amaç arşivlemek değil, itiraz ve doğrulama süresi boyunca erişilebilir kılmaktır.
• Sözleşmeler içeriğini okuyamaz. Zincir üstündeki kod blob’un içine bakamaz; yalnızca varlığını ve özetini doğrulayabilir.
• L2’ler için vardır. Toplama ağları işledikleri işlemlerin verisini buraya yazar; böylece isteyen herkes sonucu kendi başına denetleyebilir. Bkz. Layer 1 ve Layer 2.
• Ücreti ayrı belirlenir. Blob talebi ile normal işlem talebi birbirinden bağımsız fiyatlanır. Biri yoğunken diğeri sakin olabilir.

Blob’lar, bir ölçeklenme çözümünün ekonomik sonucunun nasıl doğrudan görünür hale geldiğinin en net örneğidir.

Blob’lardan önce Layer 2’ler verilerini normal işlem alanına yazıyor ve yüksek ücret ödüyordu; bu ücretlerin taban kısmı yakılıyordu. Blob’lar devreye girdikten sonra aynı veri karşılaştırılamayacak kadar ucuza taşınmaya başladı. Kullanıcı için işlem ucuzladı, ama temel ağın yaktığı miktar da aynı oranda düştü. Bkz. Yakım ve ihraç.

Buradaki gerilim teknik değil ekonomiktir ve devam etmektedir: veriyi ucuzlatan her yeni adım, kullanıcı deneyimini iyileştirirken temel ağın ücret gelirini azaltır. Bir ağın ölçeklenme hedefi ile arz anlatısı aynı yönde olmayabilir.